De Relatie van Geest tot Hersenen

Conceptualisering en theorieën van geest verschillen in chronologische tijd, geloof en cultuur, alsook oude en moderne filosofieën. In het begin van de theorieën over de geest (Plato en Aristoteles en later de middeleeuwse filosofen) werd de geest geassocieerd met een ziel, welke zelf werd beschouwd als onsterfelijk en goddelijk. De meeste beschouwingen, met inbegrip van moderne opvattingen, karakteriseren gedachten als gedachten en bewustzijn in het kader van beleving en omgeving. Vaak wordt de geest beschouwd als een eigenschap van de prive-persoon zoals blijkt uit deze populaire uitdrukkingen als "make-up my mind

De relatie van de geest tot de hersenen is duidelijk in alle discussies over de geest en het meest recent in psychiatrische en neurowetenschappelijke verhandelingen. Cognitieve wetenschap en zijn momenteel bezig met het begrijpen van hoe de processen in de hersenen, gedrag en cognitie met elkaar omgaan. Cognitieve neurowetenschap is actief betrokken bij het onderzoek naar hoe mensen, actieve en denkende organismen, hun hersenen gebruiken om hun doelen te bereiken en hun behoeften in het kader van complexe en veranderende omgevingen te vervullen. Dit onderzoek toont onlosmakelijk verband tussen , dat wordt beschouwd als mind-based, en omgeving en tussen cognitie en actie, die als fysiek worden beschouwd ^[1]. Uit recent fMRI-onderzoek ^[2] blijkt dat specifieke aspecten van fundamentele sensorische en motorische cognitie en hogere niveau processen van zicht en woordherkenning en denken, alle beschouwd als mind-based, worden ondersteund door gebieden van de hersenen die zeer uniek zijn en gespecialiseerd voor die processen, wat suggereert dat de geest-brein interactie plaats vindt door zeer gespecialiseerde unieke hersenen mechanismen. Episodisch geheugen, bijvoorbeeld, heeft de mogelijkheid om te herinneren wat er gebeurt met het zelf en wanneer, en vermoedelijk uniek menselijk, is een belangrijk vermogen van de menselijke geest. Het is goed onderzocht ^[3] met behulp van neuroimaging-onderzoek en naar specifiek frontale kwab episodisch geheugen hersengebieden (verschillend van die in verband met semantisch geheugen) en gebleken dat zij verder de hersenen naar de geest koppelen.

De relatie van de hersenen en geest is vooral belangrijk voor het gebied van de psychiatrie welke al lang de behandeling van het brein versus de geest dichotomie uitvoerd. Gabbard 2005, beweert dat de hersenen en de geest geen aparte entiteiten zijn, maar dat "de geest de activiteit van de hersenen is". Gabbard, 2005, ^[4] betreurt de brede associatie van de psychiatrie van genen, medicijnen en biomedische factoren naar de hersenen entiteit, en omgeving, psychotherapie en psychosociale factoren en aan de geest entiteit, en pleit voor de eenheid van de geest-hersenen entiteit door te wijzen op de onlosmakelijke aard van de interactie tussen genen en omgeving, evenals die tussen psychosociale factoren en hersenstructuur. Polarisatie van de hersenen en geest in de hedendaagse psychiatrie en het beeld dat medicatie is geïndiceerd voor biologische of hersen-gebaseerde aandoeningen terwijl psychotherapie geschikt is voor psychische of geest-gebaseerde aandoeningen, is in zijn ogen, een misvatting en het vertraagt de uitvoering van volledige behandelingen die bio-psychosociaal zijn.

In deze context van psychiatrische hersenonderzoek, is er neuroimaging bewijs dat geest-geassocieerd mentalistische variabelen een rol spelen in de neurofysiologische basis van het gedrag bij de mens ^[5]. Deze conclusie is gebaseerd op de resultaten van neuroimaging onderzoeken van het effect van psychotherapie bij patiënten met een obsessief-compulsieve stoornis, paniekstoornis of unipolaire depressieve stoornis, waaruit blijkt dat de functies en processen die betrokken zijn bij de psychotherapie hersenactiviteit en plasticiteit betreffen. Resultaten van studies over het placebo-effect convergeren ook naar dezelfde conclusie dat de geest-gedachten mentalistische processen hersenactiviteit beinvloeden^[5]. Die studies laten zien dat de overtuiging en verwachting gecreëerd door inname van placebo medicatie, fysiologische en chemische activiteit in de hersenen moduleerde.

Referenties

^[1] Makeig S, Gramann K, Jung T, Sejnowski T J, Poizner H, Hersenen verbinden, geest en gedrag. Internationaal Tijdschrift van Psychophysiology, Volume 73, Issue 2, August 2009, Bladzijden 95-100; neurale Processen in de Klinische Psychophysiology

^[2] Kanwisher N. Functionele specificiteit in het menselijk brein: Een venster in de functionele architectuur van de geest. PNAS, Juni 22, 2010 (vol. 107, no. 25, 11163-1117)

^[3] Tulving E. Episodisch geheugen: Van geest tot brein. Annu. Rev. Psychol. 2002. 53:1-25

^[4] Gabbard G.O. Geest, hersenen en persoonlijkheidsstoornissen, American Journal of Psychiatry 2005; 162:648-655)

^[5] Beauregard M. Effect van gedachten op de hersenactiviteit: Bewijs uit neuroimaging studies van psychotherapie en placebo-effect. Nord J Psychiatry 2009; 63:5-16.