แบบทดสอบความคล่องแคล่วทางภาษา

แบบทดสอบความคล่องแคล่วทางวาจา CogniFit เป็นแบบจำลองดิจิทัลของแบบทดสอบ FAS แบบดั้งเดิม (Spreen & Benton, 1977) แบบทดสอบนี้จะช่วยให้ทราบถึงความคล่องแคล่วทางวาจาของผู้ใช้ กล่าวคือ ความสามารถในการยกตัวอย่างที่ถูกต้องและแตกต่างกันของหมวดหมู่เฉพาะ แบบทดสอบนี้ต้องใช้อุปกรณ์ที่มีไมโครโฟนและได้รับอนุญาตให้ใช้งาน

แบบทดสอบการอ่าน

แบบทดสอบการอ่าน CogniFit อิงตามแบบทดสอบความเข้าใจในการอ่านแบบคลาสสิก เช่น แบบ Woodcock Reading Mastery Test (Woodcock, 2011) แบบทดสอบนี้มีจุดประสงค์เพื่อวัดความเร็ว ความถูกต้อง และความเข้าใจในการอ่านของผู้ใช้ โดยการอ่านข้อความออกเสียงและตอบคำถามต่างๆ เกี่ยวกับข้อความที่อ่าน

การทดสอบการบรรยายด้วยวาจา

แบบทดสอบการบรรยายด้วยวาจา CogniFit อิงตามแบบทดสอบการบรรยายภาพการขโมยคุกกี้จากแบบทดสอบการวินิจฉัยภาวะเสียการสื่อสารของบอสตัน (Boston Diagnostic Aphasia Examination; BDAE; Goodglass & Kaplan, 1972) ในการทำกิจกรรมนี้ให้สำเร็จ จำเป็นต้องให้ความสนใจกับสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นหรือปรากฏในภาพ เข้าใจสิ่งเหล่านั้น และบอกชื่อออกมาดังๆ

การทดสอบความเข้าใจทางการได้ยิน

แบบทดสอบความเข้าใจด้านการฟังของ CogniFit อิงตามแบบทดสอบความเข้าใจประโยค ซึ่งรวมอยู่ในแบบทดสอบคำกริยาและประโยค (VAST; Bastiaanse et al., 2003) แบบทดสอบนี้ประเมินความสามารถของผู้ใช้ในการทำความเข้าใจชุดคำอธิบายด้วยเสียง และระบุภาพที่แสดงถึงคำอธิบายแต่ละรายการในชุดภาพสามภาพ

แบบทดสอบคำศัพท์

แบบทดสอบคำศัพท์ CogniFit เป็นการตีความใหม่ในรูปแบบดิจิทัลของแบบทดสอบการตั้งชื่อบอสตันแบบคลาสสิก (Kaplan et al., 1983) และแบบทดสอบคำศัพท์จาก WAIS-III (Wechsler, 1997) แบบทดสอบนี้จะช่วยให้เราทราบระดับคำศัพท์และการตั้งชื่อของผู้ใช้ กล่าวคือ ความสามารถในการเข้าถึงคลังคำศัพท์ของบุคคลนั้น

การทดสอบการประสานงานระหว่างตาและมือ (ทิศทางหลายทางและคาดเดาไม่ได้)

แบบทดสอบการประสานงาน HECOOR ได้รับแรงบันดาลใจจากแบบทดสอบ Trail Making Test แบบคลาสสิก (Reitan, 1955) และจากระบบทดสอบเวียนนา (Whiteside, 2002) ผู้เข้ารับการทดสอบจะต้องติดตามลูกบอลที่เคลื่อนที่ไปตามเส้นทางที่ไม่แน่นอนโดยใช้เมาส์ (หรือจอยสติ๊กดิจิทัลบนหน้าจอ หากใช้โทรศัพท์มือถือ)

แบบทดสอบการสร้างเส้นทาง (TMT)

แบบทดสอบ Trail Making Test (TMT) ของ CogniFit เป็นแบบจำลองดิจิทัลของแบบทดสอบชื่อเดียวกัน (Reitan, 1955; Reitan, 1958) แบบทดสอบนี้ทดสอบความเร็วในการประมวลผล การเปลี่ยนความสนใจ ความสามารถในการสแกนภาพอย่างมีประสิทธิภาพ รวมถึงหน้าที่การทำงานของสมองส่วนหน้าอื่นๆ ที่เป็นพื้นฐาน

การทดสอบความจำเชิงภาพเหตุการณ์

แบบทดสอบความจำเหตุการณ์เชิงภาพ CogniFit อิงตามแบบแผนการจดจำอย่างต่อเนื่อง (Shepard & Teghtsoonian, 1961) และดำเนินการโดยใช้รูปแบบการตอบสนองแบบ Go/No-Go (Donders, 1969) งานนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อวัดความจำเหตุการณ์ผ่านรายการที่มีลักษณะเป็นภาพ โดยระบุเพียงว่าภาพที่แสดงนั้นเคยแสดงมาก่อนหรือไม่

การทดสอบความจำคำศัพท์แบบหลายรูปแบบ

แบบทดสอบการระบุสิ่งของ COM-NAM อิงตามแบบทดสอบการตั้งชื่อบอสตัน (Kaplan et al., 1983) และแบบทดสอบคำศัพท์จาก WAIS-III (Wechsler, 1997) สำหรับสิ่งของแต่ละชิ้นที่แสดง ผู้ทำแบบทดสอบต้องเลือกจากสามความเป็นไปได้: 1) สิ่งของนั้นปรากฏเป็นครั้งแรกในแบบทดสอบ หรือ 2) ครั้งสุดท้ายที่ปรากฏ สิ่งของนั้นถูกพูดออกมา หรือ 3) ครั้งสุดท้ายที่ปรากฏ สิ่งของนั้นถูกนำเสนอในรูปแบบภาพ

การทดสอบการประมาณเวลา

แบบทดสอบการประมาณค่า EST-II อิงตามแบบทดสอบรูปแบบระยะเวลา (Duration Pattern Test: DPT) (Frota & Pereira, 2003) ผู้เข้ารับการทดสอบจะต้องขัดจังหวะสิ่งเร้าทางเสียงที่กำลังดำเนินอยู่ เพื่อให้ได้ระยะเวลาที่แน่นอนของสิ่งเร้าที่นำเสนอไปก่อนหน้านี้ ในส่วนแรกของแบบทดสอบ จะมีภาพวาดเคลื่อนไหวประกอบกับสิ่งเร้า ในส่วนที่สองของแบบทดสอบ ภาพวาดจะอยู่นิ่ง

การทดสอบการประมาณความเร็ว

แบบทดสอบการประมาณค่า EST-I ได้รับแรงบันดาลใจจากแบบทดสอบการประมาณค่าเชิงปัญญาของบิเบอร์ (Goldstein et al., 1996) ในส่วนแรก ผู้ทำแบบทดสอบจะต้องระบุว่าลูกบอลสองลูกใดเคลื่อนที่เร็วกว่ากัน ในส่วนที่สอง จะเพิ่มลูกบอลอีกหนึ่งลูก ในส่วนที่สาม จะเพิ่มลูกบอลลูกที่สี่ และผู้ทำแบบทดสอบจะต้องระบุว่าลูกบอลใดเคลื่อนที่เร็วกว่าลูกบอลที่กำหนด (ลูกบอลสีแดง) สองเท่า ในส่วนที่สี่ ขณะที่สังเกตลูกบอลสี่ลูกเคลื่อนที่ในเส้นทางที่แตกต่างกันสี่เส้นทาง ผู้ทำแบบทดสอบจะต้องระบุให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ว่าลูกบอลใดจะมาถึงจุดที่กำหนดก่อน

การทดสอบความสนใจแบบเลือกสรร

แบบทดสอบ CogniFit Selective Attention Test อิงตามแบบทดสอบ d2 Test แบบคลาสสิก (Brickenkamp, 1962) โดยแบบทดสอบนี้มีจุดประสงค์เฉพาะเพื่อวัดความสามารถในการเลือกรับรู้ของผู้ใช้