ชื่อต้นฉบับ : การฝึกฝนความรู้ความเข้าใจส่วนบุคคลที่บ้านในผู้ป่วยโรค MS: การศึกษาเกี่ยวกับการปฏิบัติตามและประสิทธิภาพทางด้านความรู้ความเข้าใจ

ผู้แต่ง : Evelyn Shatil ¹ , Avishag Metzer ² , Omer Horvitz ³ , Ariel Miller ² .

• 1. ภาควิชาจิตวิทยาและศูนย์วิจัยจิตวิทยาชีวภาพ วิทยาลัยวิชาการแม็กซ์ สเติร์นแห่งเอเมก เยซรีล และบริษัท CogniFit จำกัด เมืองโยกเนียม อิลลิต ประเทศอิสราเอล
• 2. หน่วยประสาทวิทยาภูมิคุ้มกัน ศูนย์วิจัยโรคปลอกประสาทเสื่อมแข็งและสมอง โรงพยาบาลคาร์เมล เมืองไฮฟา ประเทศอิสราเอล
• 3. ศูนย์วิจัยสมองและพฤติกรรม สถาบันเพื่อการศึกษาประสาทวิทยาทางอารมณ์ (ISAN) ภาควิชาจิตวิทยา มหาวิทยาลัยไฮฟา ประเทศอิสราเอล

วารสาร : การฟื้นฟูระบบประสาท 26 (2010), 143-153.

อ้างอิง (รูปแบบ APA):

• Shatil, E., Metzer, A., Horvitz, O., & Miller, A. (2010). การฝึกอบรมความรู้ความเข้าใจส่วนบุคคลที่บ้านในผู้ป่วย MS: การศึกษาเกี่ยวกับการปฏิบัติตามและประสิทธิภาพทางความรู้ความเข้าใจ NeuroRehabilitation , 26, หน้า 145-153.

ข้อสรุปของการศึกษา

การฝึก CogniFit เป็นเครื่องมือที่มีประโยชน์และมีคุณค่าในการพัฒนาความสามารถทางปัญญาของผู้ป่วย MS การแบ่งความสนใจ [P=0.011], การประสานงานระหว่างตาและมือ [P<0.0001], ความจำทั่วไป [P<0.0001], การตั้งชื่อ [P=0.029], เวลาตอบสนอง [P=0.001], การรับรู้เชิงพื้นที่ [P<0.0001], การประมาณเวลา [P=0.014], หน่วยความจำใช้งานด้านภาพ [P<0.0001], การรับรู้ทางสายตา [P=0.006], การสแกนภาพ [P=0.029] และหน่วยความจำใช้งานด้านคำพูดและการได้ยิน [P=0.001]

บริบท

โรค ปลอกประสาทเสื่อมแข็ง (Multiple Sclerosis หรือ MS) เป็นโรคอักเสบเรื้อรังที่ไม่เพียงแต่ทำให้เกิดความพิการทางกายในระยะยาวเท่านั้น แต่ยังนำไปสู่ อาการทางด้านการรับรู้ต่างๆ อีกด้วย อัตราการเกิดความผิดปกติทางด้านการรับรู้ในผู้ป่วยโรคปลอกประสาทเสื่อมแข็งอยู่ที่ระหว่าง 43 ถึง 65% โดยความจำแบบเหตุการณ์ ความสนใจ และความเร็วในการประมวลผลได้รับผลกระทบมากที่สุด นอกจากนี้ การทำงานของสมองส่วนหน้า เช่น ความคล่องแคล่วในการพูด การสร้างแนวคิด การให้เหตุผลเชิงนามธรรม การวางแผน และการติดตามตรวจสอบ ก็มักได้รับผลกระทบเช่นกัน การทำงานที่ผิดปกติของทักษะการรับรู้สามารถนำไปสู่คุณภาพชีวิตที่แย่ลงได้

ปัจจุบัน ยังไม่มีตัวยาที่มีประสิทธิภาพในการลดอาการทางด้านการรับรู้ ในผู้ป่วยโรคปลอกประสาทเสื่อมแข็ง ดังนั้นจึงจำเป็นต้องใช้วิธีอื่นเพื่อลดผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงทางด้านการรับรู้เหล่านี้ การฟื้นฟูสมรรถภาพทางด้านการรับรู้ได้ รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็นองค์ประกอบสำคัญในการรักษาความผิดปกติทางด้านการรับรู้ในผู้ป่วยโรคปลอกประสาทเสื่อมแข็ง แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีการวิจัยไม่มากนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การกระตุ้นการรับรู้ด้วยคอมพิวเตอร์ได้รับการพิสูจน์แล้วว่ามีประสิทธิภาพในการปรับปรุงสภาวะการรับรู้ของผู้ป่วยโรคปลอกประสาทเสื่อมแข็ง

ระเบียบวิธีวิจัย

การออกแบบการศึกษา

การศึกษานี้ประกอบด้วยการฝึกฝนด้วยโปรแกรม CogniFit เป็นเวลา 12 สัปดาห์ โดยมีการประเมินก่อนการฝึกฝนและประเมินอีกครั้งเมื่อสิ้นสุด 12 สัปดาห์ ผู้เข้าร่วมถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม โดยผู้ที่ไม่มีการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตถูกจัดอยู่ในกลุ่มควบคุม จุดประสงค์ของการศึกษาคือเพื่อค้นหาการปฏิบัติตามการฝึกฝนและผลกระทบต่อสภาวะการรับรู้ของผู้ป่วยโรคปลอกประสาทเสื่อมแข็ง

การศึกษาครั้งนี้ดำเนินการที่ศูนย์วิจัยโรคปลอกประสาทเสื่อมแข็งและสมอง โรงพยาบาลคาร์เมล เมดิคอล เซ็นเตอร์ เมืองไฮฟา ระเบียบวิธีการวิจัยได้รับการอนุมัติจากคณะกรรมการจริยธรรม และได้รับความยินยอมเป็นลายลักษณ์อักษรจากผู้เข้าร่วมก่อนเริ่มการประเมินเบื้องต้น

ผู้เข้าร่วม

ผู้เข้าร่วมการวิจัยได้รับการคัดเลือกจากผู้ป่วยนอกของศูนย์การแพทย์คาร์เมล ผู้เข้าร่วมเหล่านี้ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคปลอกประสาทเสื่อมแข็งชนิดกำเริบและทุเลาเป็นระยะ พวกเขาสามารถใช้มือข้างถนัดได้ดี พูดภาษาฮิบรู มีคอมพิวเตอร์ที่บ้าน และมีความสนใจที่จะเข้าร่วมการวิจัย

เกณฑ์การคัดออก ได้แก่ การมีโรคทางระบบประสาทอื่น ๆ การใช้ยาหรือแอลกอฮอล์ รวมถึงภาวะซึมเศร้าหรือความผิดปกติอื่น ๆ ที่ต้องใช้ยาออกฤทธิ์ต่อจิตประสาท นอกจากนี้ ผู้ป่วยที่เป็นโรคปลอกประสาทเสื่อมแข็งชนิดลุกลามอย่างต่อเนื่องก็ถูกคัดออกเช่นกัน

การวิเคราะห์

ได้มีการใช้แบบจำลองผลกระทบแบบผสมสำหรับการวัดซ้ำและแบบจำลองเชิงเส้นทั่วไปในโปรแกรมสถิติ SAS เพื่อประเมินความแตกต่างระหว่างสองกลุ่มในสถานะทางปัญญา ก่อนเริ่มการศึกษา ผลของการฝึกอบรมในแต่ละกลุ่ม และสุดท้าย การเปลี่ยนแปลงทางปัญญาของสองกลุ่มหลังจากได้รับการแทรกแซง

นอกจากนี้ ยังได้ทดสอบวิธีการที่แตกต่างออกไป โดยใช้โปรแกรมทางสถิติ SPSS โดยใช้การทดสอบ t สำหรับกลุ่มตัวอย่างอิสระและการทดสอบ t แบบจับคู่ เพื่อหาความแตกต่างของคะแนนความรู้ความเข้าใจระหว่างทั้งสองกลุ่มในระยะเริ่มต้น และภายในแต่ละกลุ่มก่อนและหลังการฝึกอบรม ตามลำดับ สุดท้าย ได้ทำการวิเคราะห์ ANCOVA เพื่อประเมินความแตกต่างของคะแนนความรู้ความเข้าใจหลังการฝึกอบรม CogniFit

ผลลัพธ์จากทั้งสองวิธีมีความคล้ายคลึงกัน อย่างไรก็ตาม ผลลัพธ์ที่อธิบายไว้ด้านล่างนี้ได้มาจากวิธีที่สอง (ซึ่งดำเนินการโดยใช้โปรแกรม SPSS)

ผลการวิจัยและข้อสรุป

ทั้งสองกลุ่มมีลักษณะทางคลินิกและลักษณะทางสังคมและประชากรศาสตร์ที่คล้ายคลึงกัน สถานะการรับรู้ ของผู้เข้าร่วมแสดงให้เห็นถึงการพัฒนาอย่างมีนัยสำคัญในความสามารถทางปัญญา 7 ด้านของ กลุ่มควบคุม ได้แก่ การแบ่งความสนใจ การรักษาความสนใจ (การหลีกเลี่ยงสิ่งรบกวน) การตั้งชื่อ เวลาตอบสนอง การเปลี่ยน การรับรู้เชิงพื้นที่ และการประมาณเวลา ในทางกลับกัน ใน กลุ่มที่ได้รับการฝึกอบรม CogniFit พบว่ามีการพัฒนาอย่างมีนัยสำคัญในความสามารถทางปัญญา 11 ด้าน ได้แก่ การแบ่งความสนใจ [P=0.011] การประสานงานระหว่างตาและมือ [P<0.0001] ความจำทั่วไป (ซึ่งรวมถึงความสามารถทางปัญญาต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับความจำ) [P<0.0001] 0001], การตั้งชื่อ [P=0.029], เวลาตอบสนอง [P=0.001], การรับรู้เชิงพื้นที่ [P<0.0001], การประมาณเวลา [P=0.014], หน่วยความจำใช้งานด้านภาพ [P<0.0001], การรับรู้ด้านภาพ [P=0.006], การสแกนภาพ [P=0.029] และหน่วยความจำใช้งานด้านคำพูดและการได้ยิน [P=0.001] สิ่งสำคัญที่ควรเน้นคือ การพัฒนาที่เกิดขึ้นในกลุ่มที่ได้รับการฝึกอบรม CogniFit นั้นสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญในความสามารถทางปัญญาต่อไปนี้: หน่วยความจำทั่วไป หน่วยความจำใช้งานด้านภาพ และหน่วยความจำใช้งานด้านคำพูด

โดยสรุปแล้ว พบว่า การฝึกฝนด้วย CogniFit ช่วยปรับปรุงสภาวะการรับรู้ของผู้ใหญ่ที่เป็นโรคปลอกประสาทเสื่อมแข็งชนิดกำเริบและทุเลาได้อย่างมี นัยสำคัญ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านความจำ การฝึกฝนการรับรู้แบบเฉพาะบุคคลของ CogniFit แสดงให้เห็นว่าเป็นเครื่องมือที่มีประโยชน์และมีคุณค่าในการพัฒนาความสามารถทางปัญญาของผู้ป่วยโรคปลอกประสาทเสื่อมแข็ง