ชื่อเดิม : โรคนอนไม่หลับเรื้อรังและการทำงานของสมองในผู้สูงอายุ

ผู้แต่ง : ไอริส ไฮมอฟ ¹ , ไอนัท ฮานูกา ¹ , ยาเอล โฮโรวิต ^{ซ์ 2} .

• 1. ภาควิชาวิทยาศาสตร์พฤติกรรม วิทยาลัยวิชาการแม็กซ์ สเติร์น แห่งเอเมก เยซรีล ประเทศอิสราเอล
• 2. ภาควิชาความบกพร่องทางการเรียนรู้ มหาวิทยาลัยไฮฟา ประเทศอิสราเอล

วารสาร : Behavioral Sleep Medicine, 6:32-54, 2008.

การอ้างอิงถึงบทความนี้ (ตามรูปแบบ APA):

• Haimov, I., Hanuka, E. และ Horowitz, Y. (2008). อาการนอนไม่หลับเรื้อรังและการทำงานของสมองในผู้สูงอายุ . เวชศาสตร์การนอนหลับเชิงพฤติกรรม, 6, 32-54.

ข้อสรุปของการศึกษา

เครื่องมือประเมินความรู้ความเข้าใจของ CogniFit ช่วยให้คุณประเมินความแตกต่างทางด้านความรู้ความเข้าใจระหว่างผู้สูงอายุที่มีสุขภาพดีและผู้ที่มีอาการนอนไม่หลับได้อย่างแม่นยำ ได้แก่ ช่วงความจำ [t(97)=2.77, p<.007], การบูรณาการงานสองมิติ (ภาพและความหมาย) [t(97)=2.03, p<.049], เวลาตอบสนองของความสนใจที่ต่อเนื่อง [F(1, 392)=12.35, p<.0001], การประมาณเวลา [t(97)=2.42, p<.017] และการทำงานของระบบบริหารจัดการ [t(96)=2.02, p<.045]

บริบท

ผู้สูงอายุมีแนวโน้มที่จะเป็นโรคนอนไม่หลับมากกว่า (2%-50%) ในกลุ่มนี้ แม้ว่าจะมีปัจจัยบางอย่างที่ทำให้เกิดความผิดปกติของการนอนหลับนี้ (เช่น การเกษียณอายุ การสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก การแยกตัวทางสังคม หรือความพิการ) แต่โดยทั่วไปแล้วโรคนอนไม่หลับมักเกิดจากสาเหตุต่างๆ กัน เช่น สาเหตุหลัก สาเหตุจากโรคทางการแพทย์ สาเหตุทางจิตเวช และสาเหตุจากยา นอกจากนี้ ยังพบว่ามีภาวะร่วมกับความผิดปกติอื่นๆ สูง ผู้สูงอายุมีแนวโน้มที่จะนอนหลับยากขึ้น มีการเคลื่อนไหวในระหว่างนอนหลับมากขึ้น มีการเปลี่ยนแปลงในระยะการนอนหลับ มีการตื่นบ่อยขึ้น นอนหลับน้อยลง และพักผ่อนได้น้อยลง

ความชรานั้นสัมพันธ์กับการทำงานของสมองที่เสื่อมลง โดยปกติแล้วจะส่งผลกระทบต่อความสามารถทางปัญญาที่เกี่ยวข้องกับชีวิตประจำวันอย่างมาก เช่น สมาธิ การยับยั้งชั่งใจ และความจำ ที่จริงแล้ว อัตราการเกิดภาวะบกพร่องทางสติปัญญาอย่างรุนแรงในผู้สูงอายุอยู่ที่ 4% ถึง 10%

ภาวะนอนไม่หลับเรื้อรังในผู้สูงอายุส่งผลกระทบเชิงลบอย่างมากต่อคุณภาพชีวิต และเพิ่มความเสี่ยงต่อโรคหัวใจและหลอดเลือด เนื่องจากความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดระหว่างการนอนหลับและความสามารถทางด้านการรับรู้ จึงเป็นสิ่งสำคัญที่จะต้องทราบ ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะนอนไม่หลับเรื้อรังในผู้สูงอายุและการทำงานของสมองในผู้สูงอายุ

ระเบียบวิธีวิจัย

ผู้เข้าร่วม

ผู้สูงอายุที่สามารถดูแลตัวเองได้จำนวน 99 คน (ชาย 36 คน และหญิง 63 คน) โดย มีอายุเฉลี่ย 72.3 ปี เข้าร่วมในการศึกษาครั้งนี้ ผู้เข้าร่วมที่มีโรคประจำตัวร้ายแรง กำลังรับประทานยาที่มีผลต่อระบบประสาท มีประวัติป่วยทางจิตเวช เป็นโรคสมองเสื่อม หรือเป็นโรคซึมเศร้า ถูกคัดออกจากการศึกษา

เพื่อพิจารณาว่าผู้เข้าร่วมมีอาการนอนไม่หลับหรือไม่ จะใช้เกณฑ์ต่อไปนี้: (ก) ใช้เวลาอย่างน้อย 31 นาทีในการหลับ (ข) เกิดขึ้นอย่างน้อย 3 คืนต่อสัปดาห์ (ค) เป็นเวลา อย่างน้อย 6 เดือน การประเมินนี้ทำผ่านแบบสอบถามการนอนหลับขนาดเล็ก (Mini Sleep Questionnaire) และแบบสอบถามการนอนหลับของเทคนิออน (Technion Sleep Questionnaire) โดย แบ่งผู้ใช้เป็นสองกลุ่มตามคำตอบ: ผู้สูงอายุที่มีอาการนอนไม่หลับ (N=35, อายุเฉลี่ย=73.7, SD=5.7) และ ผู้สูงอายุที่ไม่มีอาการนอนไม่หลับ (N=64, อายุเฉลี่ย=71.6, SD=5.7)

สถานะทางปัญญาของผู้เข้าร่วมแต่ละคนได้รับการวัดเป็นรายบุคคลโดยใช้เครื่องมือประเมินและฝึกฝนทางปัญญาออนไลน์ของ CogniFit

การวิเคราะห์

เพื่อวิเคราะห์ข้อมูล จึงใช้วิธีการวิเคราะห์ความแปรปรวน (ANOVA) ด้วยการออกแบบผสมแบบสองทิศทาง โดยใช้กลุ่มเป็นตัวแปรระหว่างกลุ่ม และเวลาตอบสนองเป็นตัวแปรภายในกลุ่ม จากนั้นจึงใช้การทดสอบ t ของ Student สำหรับกลุ่มตัวอย่างอิสระ เพื่อเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างผู้เข้าร่วมที่มีอาการนอนไม่หลับและผู้ที่มีสุขภาพดี สุดท้าย ใช้การทดสอบไคสแควร์เป็นวิธีการทดสอบแบบไม่พาราเมตริก

ผลลัพธ์และข้อสรุป

พบว่าทั้งสองกลุ่มมีความคล้ายคลึงกันในด้านอายุ เพศ จำนวนปีการศึกษา คะแนนภาวะซึมเศร้า สุขภาพกาย การใช้ยานอนหลับ และทักษะการใช้คอมพิวเตอร์ นอกจากนี้ยังไม่มีความแตกต่างในระยะเวลาการนอนหลับโดยรวม แม้ว่าจะมีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในประสิทธิภาพการนอนหลับ การตื่นนอน และเวลาที่ใช้ในการหลับ สำหรับ สภาวะการรับรู้ พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญระหว่างผู้ที่มีอาการนอนไม่หลับและผู้ที่มีสุขภาพดีในด้านช่วงความจำ [t(97)=2.77, p<.007] ใน การบูรณาการงานสองมิติ (ภาพและความหมาย) [t(97)=2.03, p<.049] ใน เวลาตอบสนองความสนใจที่ต่อเนื่อง [F(1, 392)=12.35, p<.0001] ใน การประมาณเวลา [t(97)=2.42, p<.017] และใน การทำงานของผู้บริหาร [t(96)=2.02, p<.045]

ผลการวิจัยบ่งชี้ว่า ภาวะนอนไม่หลับเรื้อรังในผู้สูงอายุมีความสัมพันธ์กับประสิทธิภาพการทำงานของสมองที่ลดลง ที่จริงแล้ว ผู้สูงอายุที่มีสุขภาพดีมีประสิทธิภาพในการทำงานของสมองดีกว่าผู้สูงอายุที่มีภาวะนอนไม่หลับในเกือบทุกด้าน ความแตกต่างนี้เห็นได้ชัดเจนเป็นพิเศษใน ด้านความจำระยะสั้น การบูรณาการงานสองมิติ (ภาพและความหมาย) การจดจ่อกับเป้าหมาย การประมาณเวลา และการทำงานของสมองส่วนหน้า (การวางแผน)