แนวคิดและทฤษฎีเกี่ยวกับ จิตใจ แตกต่างกันไปตามช่วงเวลา ความเชื่อทางศาสนาและวัฒนธรรม รวมถึงปรัชญาโบราณและสมัยใหม่ ในทฤษฎีเกี่ยวกับจิตใจยุคแรก (เพลโตและอริสโตเติล และต่อมาคือนักปรัชญาในยุคกลาง) จิตใจมีความเกี่ยวข้องกับวิญญาณ ซึ่งถือว่าเป็นอมตะและศักดิ์สิทธิ์ ทฤษฎีส่วนใหญ่ รวมถึงมุมมองสมัยใหม่ อธิบายจิตใจว่าเป็นความคิดและจิตสำนึกในบริบทของประสบการณ์และสิ่งแวดล้อม โดยมักมองว่าจิตใจเป็นคุณสมบัติของตัวตนส่วนบุคคล ดังที่เห็นได้จากสำนวนยอดนิยม เช่น "ตัดสินใจแล้ว" "เปลี่ยนใจแล้ว" และ "รู้ใจตัวเอง" ความจำ ความใส่ใจ ตรรกะ ความเข้าใจ การแก้ปัญหา ความสามารถในการสื่อสาร และขึ้นอยู่กับทฤษฎี รวมถึงอารมณ์ ภาวะซึม และกระบวนการที่ไม่รู้ตัวด้วย

ความสัมพันธ์ระหว่าง จิตใจ กับ สมองนั้น เห็นได้ชัดเจนในการอภิปรายเกี่ยวกับจิตใจทั้งหมด และล่าสุดในวาทกรรมทางจิตเวชและประสาทวิทยาศาสตร์ วิทยาศาสตร์การรู้คิดและ กำลังศึกษาทำความเข้าใจว่ากระบวนการของสมอง พฤติกรรม และการรู้คิดมีปฏิสัมพันธ์กันอย่างไร ประสาทวิทยาศาสตร์การรู้คิดมีส่วนร่วมอย่างแข็งขันในการตรวจสอบว่ามนุษย์ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตที่กระตือรือร้นและ คิดได้ ใช้ สมอง ของตนอย่างไรเพื่อให้บรรลุเป้าหมายและตอบสนองความต้องการของตนในบริบทของ สภาพแวดล้อม ที่ซับซ้อนและเปลี่ยนแปลง การวิจัยนี้แสดงให้เห็นถึงความเชื่อมโยงที่แยกไม่ออกระหว่างการรู้ ซึ่งถือว่าเป็นสิ่งที่อยู่บนพื้นฐานของจิตใจ และ และระหว่างการรู้คิดกับการกระทำ ซึ่งถือว่าเป็นสิ่งที่อยู่บนพื้นฐานของร่างกาย ^[1] งานวิจัย fMRI ล่าสุด ^[2] แสดงให้เห็นว่าแง่มุมเฉพาะของการรับรู้ทางประสาทสัมผัสและการเคลื่อนไหวขั้นพื้นฐาน รวมถึงกระบวนการระดับสูงของการจดจำใบหน้าและคำ ตลอดจนความคิด ซึ่งทั้งหมดถือว่าเป็นกระบวนการที่เกี่ยวข้องกับจิตใจ ได้รับการสนับสนุนจากบริเวณสมองที่มีความเชี่ยวชาญสูงและเป็นเอกลักษณ์สำหรับกระบวนการเหล่านั้น ซึ่งชี้ให้เห็นว่าปฏิสัมพันธ์ระหว่างจิตใจและสมองเกิดขึ้นผ่านกลไกสมองที่มีความเชี่ยวชาญสูงและเป็นเอกลักษณ์ ตัวอย่างเช่น ความทรงจำแบบเหตุการณ์ ความสามารถในการจดจำสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเองและเมื่อใด ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของมนุษย์ เป็นความสามารถที่สำคัญของจิตใจมนุษย์ ได้รับการวิจัยอย่างดี ^[3] โดยใช้การวิจัยภาพทางประสาทวิทยา และได้ระบุบริเวณสมองส่วนหน้าเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับความทรงจำแบบเหตุการณ์ (แตกต่างจากบริเวณที่เกี่ยวข้องกับความทรงจำเชิงความหมาย) ซึ่งเชื่อมโยงสมองกับจิตใจได้ดียิ่งขึ้น

ความสัมพันธ์ระหว่างสมองและจิตใจมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อสาขาจิตเวชศาสตร์ ซึ่งได้นำการรักษามาใช้โดยยึดหลักการแบ่งแยกสมองกับจิตใจมาเป็นเวลานาน Gabbard (2005) อ้างว่าสมองและจิตใจไม่ใช่สิ่งที่แยกจากกัน แต่ "จิตใจคือการทำงานของสมอง" Gabbard (2005) ^[4] ตำหนิการเชื่อมโยงอย่างกว้างขวางของจิตเวชศาสตร์ระหว่างยีน ยา และปัจจัยทางชีวการแพทย์กับส่วนของสมอง และสิ่งแวดล้อม จิตบำบัด และปัจจัยทางจิตสังคมกับส่วนของจิตใจ และโต้แย้งถึงความเป็นเอกภาพของจิตใจและสมองโดยเน้นถึงธรรมชาติที่แยกไม่ออกของการปฏิสัมพันธ์ระหว่างยีนและสิ่งแวดล้อม เช่นเดียวกับระหว่างปัจจัยทางจิตสังคมและโครงสร้างของสมอง การแบ่งขั้วของสมองและจิตใจในจิตเวชศาสตร์ร่วมสมัย และมุมมองที่ตามมาว่ายาเหมาะสมสำหรับความผิดปกติทางชีวภาพหรือ ที่เกี่ยวข้องกับสมอง ในขณะที่จิตบำบัดเหมาะสมสำหรับความผิดปกติทางจิตวิทยาหรือ ที่เกี่ยวข้องกับจิตใจนั้น ในมุมมองของเขา เป็นความเข้าใจผิดและขัดขวางการนำการรักษาแบบองค์รวมที่เป็นชีวภาพ-จิตสังคมมาใช้

ในบริบทของการวิจัยสมองทางจิตเวชนี้ มีหลักฐานจากการถ่ายภาพประสาทที่แสดงให้เห็นว่าตัวแปรทางจิตที่เกี่ยวข้องกับจิตใจมีบทบาทในพื้นฐานทางสรีรวิทยาประสาทของพฤติกรรมในมนุษย์ ^[5] ข้อสรุปนี้ได้มาจากการตรวจสอบการถ่ายภาพประสาทเกี่ยวกับผลของการบำบัดทางจิตในผู้ป่วยที่มีความผิดปกติทางย้ำคิดย้ำทำ ความผิดปกติทางตื่นตระหนก หรือโรคซึมเศร้าแบบขั้วเดียว ซึ่งแสดงให้เห็นว่าหน้าที่และกระบวนการที่เกี่ยวข้องกับการบำบัดทางจิตส่งผลต่อกิจกรรมและความยืดหยุ่นของสมอง ผลการศึกษาเกี่ยวกับผลของยาหลอกก็สอดคล้องกันในข้อสรุปเดียวกันว่ากระบวนการทางจิตที่อิงกับจิตใจก่อให้เกิดกิจกรรมของสมอง ^[5] การศึกษาเหล่านั้นแสดงให้เห็นว่าเพียงแค่ความเชื่อและความคาดหวังที่เกิดจากการรับประทานยาหลอกก็ปรับเปลี่ยนกิจกรรมทางสรีรวิทยาและเคมีของสมองได้

เอกสารอ้างอิง

^[1] Makeig S, Gramann K, Jung T, Sejnowski TJ, Poizner H, การเชื่อมโยงสมอง จิตใจ และพฤติกรรม วารสารจิตสรีรวิทยาเชิงนานาชาติ เล่มที่ 73 ฉบับที่ 2 สิงหาคม 2552 หน้า 95-100; กระบวนการทางประสาทในจิตสรีรวิทยาทางคลินิก

^[2] Kanwisher N. ความเฉพาะเจาะจงของหน้าที่ในสมองมนุษย์: หน้าต่างสู่สถาปัตยกรรมเชิงหน้าที่ของจิตใจ PNAS, 22 มิถุนายน 2010 (เล่มที่ 107, ฉบับที่ 25, 11163-1117)

^[3] Tulving E. ความทรงจำแบบเป็นตอน: จากจิตใจสู่สมอง. Annu. Rev. Psychol. 2002. 53:1-25

^[4] (Gabbard GO จิตใจ สมอง และความผิดปกติทางบุคลิกภาพ วารสารจิตเวชศาสตร์อเมริกัน 2005; 162:648-655)

^[5] Beauregard M. ผลกระทบของจิตใจต่อกิจกรรมของสมอง: หลักฐานจากการศึกษาภาพทางประสาทวิทยาของการบำบัดทางจิตและผลของยาหลอก Nord J Psychiatry 2009; 63:5-16.