ชื่อเดิม : กลไกการตรวจจับข้อผิดพลาดจะได้รับประโยชน์จากการฝึกความจำใช้งานหรือไม่? การเปรียบเทียบระหว่างผู้ที่มีภาวะดิสเล็กเซียและกลุ่มควบคุม—การศึกษา ERP

ผู้เขียน : Tzipi Horowitz-Kraus 1, Zvia Breznitz

• 1. ศูนย์วิจัยสมองเอ็ดมอนด์ เจ. ซาฟรา เพื่อการศึกษาความบกพร่องทางการเรียนรู้ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยไฮฟา ประเทศอิสราเอล

วารสาร : PLOS ONE (2009), เล่ม 4 (9): 1-10.

การอ้างอิงถึงบทความนี้ (ตามรูปแบบ APA):

• Horowitz-Kraus, T. & Breznitz, Z. (2009). กลไกการตรวจจับข้อผิดพลาดจะได้รับประโยชน์จากการฝึกความจำใช้งานหรือไม่? การเปรียบเทียบระหว่างผู้ที่มีภาวะดิสเล็กเซียและกลุ่มควบคุม - การศึกษา ERP PLOS ONE, 4, 1-10.

ข้อสรุปของการศึกษา

โปรแกรมฝึกฝนการรับรู้แบบเฉพาะบุคคลของ CogniFit สามารถปรับปรุงการทำงานของสมองในนักศึกษาที่มีภาวะดิสเล็กเซียได้ โดยผ่านการแทรกแซงด้วยโปรแกรมนี้จำนวน 24 ครั้ง ครั้งละ 10-15 นาที ความสามารถในการจำตัวเลขเพิ่มขึ้นจาก 9.84±3.15 เป็น 10.79±3.03 (p<.01); ความจำใช้งานเพิ่มขึ้นจาก -.58±.61 เป็น -.42±.69 (p<.01)

สรุปผลการศึกษา

จากความสัมพันธ์ที่มีอยู่ระหว่างความจำใช้งานและการตรวจจับข้อผิดพลาด เราจึงต้องการทดสอบ การเปลี่ยนแปลงของความจำใช้งานในผู้ใหญ่ที่เป็นโรคดิสเล็กเซียอันเป็นผลมาจากการฝึกฝน และผลกระทบของการฝึกฝนต่อการตรวจจับข้อผิดพลาด

เพื่อจุดประสงค์นี้ นักศึกษาที่มี ภาวะดิสเล็กเซีย จำนวน 27 คน และนักศึกษาที่เป็นกลุ่มควบคุมจำนวน 32 คน เข้าร่วมในการศึกษา มีการวัด พฤติกรรมและศักยภาพที่เกิดขึ้น (Event-Related Potential: ERP) ก่อน ระหว่าง และ 6 เดือนหลังการฝึกอบรม การฝึกอบรมประกอบด้วย การฝึกอบรมด้านความรู้ความเข้าใจส่วนบุคคล CogniFit จำนวน 24 ครั้ง โดยเน้นทักษะที่เกี่ยวข้องกับ ความจำใช้งาน (Working memory )

หลังจากการประเมินผล พบว่าแม้ ทั้งสองกลุ่มจะมีการพัฒนาขึ้นจากการฝึกด้วย CogniFit แต่ การเพิ่มขึ้นนั้นมีนัยสำคัญ มากกว่าในกลุ่มที่อ่านหนังสือได้ถูกต้องแต่มีภาวะดิสเล็กเซีย (ช่วงความจำตัวเลขเพิ่มขึ้นจาก 9.84±3.15 เป็น 10.79±3.03) การฝึกนี้ยังเพิ่มจำนวนคำที่อ่านได้อย่างถูกต้องต่อนาทีถึง 14.73% การเพิ่มขึ้นของความจำใช้งานและแอมพลิจูดขององค์ประกอบ ERN (Error-Related Negativity ซึ่งเป็นคลื่นลบที่ปรากฏขึ้นหลังจากทำผิดพลาด) แสดงให้เห็นว่า การฝึกยังก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในกิจกรรมของสมองด้วย

จากทั้งหมดนี้ เป็นที่ชัดเจนว่า การเพิ่มความจุของหน่วยความจำใช้งานด้วยการฝึกอบรมส่วนบุคคลของ CogniFit จะช่วยให้สามารถเก็บรักษาข้อมูลจำนวนมากขึ้นในระบบ ทำให้สามารถ ตรวจจับข้อผิดพลาด ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น

บริบท

ภาวะดิสเล็กเซียเป็นความผิดปกติทางการเรียนรู้ที่ส่งผลต่อความสามารถในการอ่าน ผู้ที่มีภาวะนี้จะมี ปัญหาในการตรวจจับข้อผิดพลาดเมื่ออ่านข้อความที่เขียน และมักจะ ทำผิดพลาดระหว่างการอ่าน ผู้ใหญ่ที่มีภาวะดิสเล็กเซียที่พยายามชดเชยความยากลำบากของตนเองแล้ว ยังคงมีข้อผิดพลาดในการอ่าน ความคล่องแคล่ว และความจำใช้งานน้อยกว่าผู้ที่ไม่มีภาวะนี้ ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อด้านการเรียน การทำงาน และชีวิตส่วนตัว ทำให้ยากลำบากในการดำเนินชีวิตประจำวัน ประชากรโลกประมาณ 10-15% ประสบกับภาวะดิสเล็กเซีย ทำให้เป็นความผิดปกติที่พบได้บ่อยมาก

• ศักยภาพที่ถูกกระตุ้น (Evoked Potentials ): ความผิดพลาดระหว่างการอ่านดูเหมือนจะถูกควบคุมโดยกลไกการตรวจจับข้อผิดพลาด ซึ่งเราสามารถระบุได้ด้วยศักยภาพที่ถูกกระตุ้น (ERP) ที่ปรากฏขึ้นในช่วง 0-160 มิลลิวินาทีหลังจากให้คำตอบที่ผิดหรือถูกต้อง: ส่วนประกอบเชิงลบ ERN (เกี่ยวข้องกับข้อผิดพลาด) และส่วนประกอบเชิงลบ CRN (ตรงข้ามกับส่วนประกอบก่อนหน้า) ตามลำดับ หน่วยความจำใช้งาน (Working memory) เป็นส่วนประกอบย่อยของระบบประมวลผลข้อมูล แต่มีขีดจำกัดความจุ ความยืดหยุ่นของสมอง ยังคงอยู่ตลอดช่วงวัยผู้ใหญ่และสามารถส่งเสริมได้ผ่านการฝึกฝน ดังนั้น การฝึกฝนด้านความรู้ความเข้าใจจึงสามารถกระตุ้นความยืดหยุ่นของสมองเพื่อเพิ่มความจุของหน่วยความจำใช้งานของเราได้ CogniFit เป็นเครื่องมือฝึกฝนด้านความรู้ความเข้าใจที่มี การรับรองทางวิทยาศาสตร์ อย่างแข็งแกร่ง ซึ่งช่วยให้คุณสามารถนำการฝึกฝนนี้ไปใช้ได้

สมมติฐาน คือ การฝึกอบรมด้านการรับรู้ CogniFit ควรจะช่วยเพิ่มทั้งความจำใช้งานและแอมพลิจูดขององค์ประกอบ ERN ในผู้เข้าร่วมที่มีภาวะดิสเล็กเซีย

ระเบียบวิธีวิจัย

ผู้เข้าร่วม

การศึกษาครั้งนี้มี นักศึกษามหาวิทยาลัย เข้าร่วม 61 คน (27 คนมี ภาวะดิสเล็กเซีย และ 34 คนเป็น กลุ่มควบคุม โดยกลุ่มทั้งสองมีอายุใกล้เคียงกัน นอกจากนี้ พบว่าพวกเขามีคะแนนความฉลาดทางด้านที่ไม่ใช่ภาษาพูดใกล้เคียงกัน (วัดโดยใช้แบบทดสอบ Raven Progressive Matrix Test)) นักศึกษาทั้งหมดอยู่ในชนชั้นกลาง พูดภาษาฮิบรูเป็นภาษาแม่ มีทักษะ มีสายตาปกติหรือได้รับการแก้ไขแล้ว และไม่มีปัญหาทางการได้ยิน อีกทั้งยังไม่มีความผิดปกติทางระบบประสาทหรืออารมณ์ หรือภาวะสมาธิสั้น (วัดโดยใช้แบบทดสอบ D2) พวกเขาเป็นอาสาสมัครที่ได้รับค่าตอบแทนและลงนามในแบบฟอร์มยินยอม ผู้ที่มีภาวะดิสเล็กเซียได้รับการวินิจฉัยตั้งแต่ในวัยเด็กและได้รับการติดต่อจากหน่วยบริการสนับสนุนนักศึกษาของมหาวิทยาลัยไฮฟา ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการติดต่อผ่านโฆษณาบนกระดานข่าวของมหาวิทยาลัย

การประเมินและการออกแบบ

มีการประเมินตัวแปรต่อไปนี้:

• ความสามารถในการถอดรหัส (ผ่านการทดสอบคำศัพท์และคำเทียมเป็นเวลาหนึ่งนาที)
• ความคล่องแคล่วในการพูด (แบบทดสอบการอ่านออกเสียง)
• ความเข้าใจในการอ่าน (แบบทดสอบการอ่านเงียบๆ ประกอบด้วยคำถามแบบปิด 15 ข้อ)
• ความจำระยะสั้น (โดยใช้แบบทดสอบย่อย WAIS-III "ช่วงความจำตัวเลข")
• ความจำด้านภาษา (การทดสอบแบบตรงข้าม)
• หน่วยความจำภาพระยะสั้น (จดจำตัวเลขในลำดับที่ถูกต้องและลำดับย้อนกลับที่แสดงบนหน้าจอ)
• ความจำระยะสั้นด้านการได้ยิน (จดจำตัวเลขตามลำดับที่ถูกต้องและย้อนกลับที่นำเสนอผ่านหูฟัง)
• หน่วยความจำระยะสั้นในโหมดไขว้ (ตัวเลขจะแสดงบนหน้าจอและในหูฟัง)

การประเมินเหล่านี้ดำเนินการทั้งหมดสามครั้ง:

• ก่อน การฝึกอบรม
• หลังจากฝึกซ้อมเสร็จใหม่ๆ
• หกเดือนหลังจาก การฝึกอบรม

การวิเคราะห์ทางสถิติ

มีการดำเนินการวิเคราะห์ทางสถิติหลายอย่าง:

• การทดสอบ T เพื่อยืนยันว่าไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญระหว่างกลุ่ม
• ทำการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบวัดซ้ำ (2x3) สำหรับการวัดเชิงทดลองแต่ละครั้ง
• การวิเคราะห์ความแปรปรวนหลายตัวแปรแบบวัดซ้ำ (2x2x3) สำหรับการวัดทางสรีรวิทยาไฟฟ้า

ผลลัพธ์และข้อสรุป

ข้อมูลจากการวิเคราะห์ทางสถิติแสดงให้เห็นว่า ทั้งสองกลุ่มมีการพัฒนาความจำใช้งานและทักษะการอ่านที่ดีขึ้นด้วยการฝึก CogniFit แม้ว่าการพัฒนาจะ ดีกว่าในผู้ที่มีภาวะดิสเล็กเซีย ก็ตาม นอกจากนี้ยังพบว่าความสามารถในการอ่านและการตรวจจับข้อผิดพลาดดีขึ้นหลังจากการฝึกความจำใช้งานด้วย CogniFit ด้วย

จากข้อมูลทั้งหมดนี้ เราสามารถสรุปได้ว่า ในด้านหนึ่ง ผู้ใหญ่ที่มีภาวะดิสเล็กเซียสามารถพัฒนาความสามารถในการอ่านได้ แม้ว่าจะมีศักยภาพในการปรับตัวของสมองต่ำกว่าเด็กก็ตาม ในอีกด้านหนึ่ง ข้อมูลชี้ให้เห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างองค์ประกอบ ERN (การตรวจจับข้อผิดพลาด) และความจำใช้งาน นอกจากนี้ ข้อมูลนี้ยังยืนยันว่าการฝึกฝนด้านการรับรู้ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในสมอง สุดท้ายนี้ ยังพบว่า การฝึกฝนด้านการรับรู้แบบเฉพาะบุคคลด้วยโปรแกรม CogniFit สามารถพัฒนาความจำใช้งานของผู้ที่มีภาวะดิสเล็กเซีย ซึ่งจะส่ง ผลดีต่อความสามารถในการอ่าน และส่งผลดี ต่อด้านต่างๆ ในชีวิตของพวกเขา ด้วย