بیخوابی مزمن و عملکرد شناختی در بزرگسالان مسن
ارزیابیهای کوگنیفیت ابزار قابلاعتمادی برای تشخیص وضعیت شناختی در بزرگسالان مسن سالم با بیخوابی هستند.
مدیریت راحت شرکتکنندگان تحقیق از پلتفرم محققان
ارزیابی و تمرین تا ۲۳ مهارت شناختی در شرکتکنندگان مطالعه شما
بررسی و مقایسه دادههای تکامل شناختی شرکتکنندگان مطالعه خود.
نویسندگان: ایریس هایموف1، اینات هانوکا1، یائل هورویتز2.
- 1. دپارتمان علوم رفتاری، دانشگاه ماکس استرن، عمق یزرعیل، اسرائیل.
- 2. دپارتمان ناتوانایی های یادگیری، دانشگاه حیفا، اسرائیل.
مجله: Behavioral Sleep Medicine، 6:32-54، 2008.
ارجاعات به این مقاله (سبک APA):
- Haimov, I., Hanuka, E., & Horowitz, Y. (2008). بیخوابی مزمن و عملکرد شناختی در بزرگسالان مسن. Behavioral Sleep Medicine، 6، 32-54.
نتیجه گیری مطالعه
ابزار ارزیابی شناختی کاگنیفیت به شما امکان میدهد تا به دقت تفاوتهای شناختی بین بزرگسالان مسن سالم و مبتلایان به بیخوابی را ارزیابی کنید. دامنه حافظه [t(97)=2.77, p<.007]، در ادغام وظایف دو بعدی (بصری و معنایی) [t(97)=2.03, p<.049]، در زمان واکنش توجه پایدار [F(1, 392)=12.35, p<.0001]، در تخمین زمان [t(97)=2.42, p<.017]، و در عملکرد اجرایی [t(96)=2.02, p<.045].
زمینه
بزرگسالان مسن تمایل بیشتری برای ابتلا به بیخوابی دارند (2%-50%). در این گروه، اگرچه عوامل خاصی وجود دارند که به این اختلال خواب تمایل دارند (مانند بازنشستگی، سوگواری، انزوای اجتماعی یا معلولیت)، بیخوابی معمولاً به دلایل مختلف ایجاد میشود: اولیه، پزشکی، روانی، مرتبط با دارو. علاوه بر این، همبیماری بالایی با سایر اختلالات وجود دارد. بزرگسالان مسن تمایل بیشتری برای مشکلات در خواب، فعالیت بیشتر در طی خواب، تغییرات در مراحل خواب، برانگیختگیهای بیشتر، کمتر خواب و استراحت دارند.
خود پیری با عملکرد شناختی ضعیفتر مرتبط است. این معمولاً بر تواناییهای شناختی تأثیر میگذارد که برای زندگی روزمره بسیار مهم هستند، مانند توجه، بازداری و حافظه. در واقع، شیوع اختلال شناختی شدید در جمعیت مسن 4% تا 10% است.
بیخوابی مزمن در سنین بالا تأثیر منفی قابل توجهی بر کیفیت زندگی دارد و ریسک قلبیعروقی را افزایش میدهد. با توجه به رابطه نزدیک بین خواب و تواناییهای شناختی، دانستن روابط بین بیخوابی مزمن در سنین بالا و عملکرد شناختی در بزرگسالان مسن مهم است.
روش شناسی
شرکتکنندگان
در مجموع ۹۹ سالمند مستقل (۳۶ مرد و ۶۳ زن) با میانگین سنی ۷۲٫۳ سال در این مطالعه شرکت کردند. سالمندانی که دارای بیماری پزشکی شدید بودند، داروهای مؤثر بر سیستم عصبی مصرف میکردند، سابقه اختلالات روانی داشتند، یا مبتلا به زوال عقل یا افسردگی بودند از مطالعه حذف شدند.
برای اینکه یک شرکتکننده را دارای بیخوابی در نظر بگیریم، معیارهای زیر رعایت شدند: (الف) طول کشیدن حداقل ۳۱ دقیقه برای خواب، (ب) اتفاق افتادن حداقل ۳ شب در هفته، (ج) برای مدت حداقل ۶ ماه. این موارد از طریق پرسشنامه خواب کوچک و پرسشنامه خواب تکنیون ارزیابی شدند. بر اساس پاسخهای آنها، کاربران به دو گروه تقسیم شدند: سالمندان با بیخوابی (N=۳۵، میانگین سن=۷۳٫۷، SD=۵٫۷) و سالمندان بدون بیخوابی (N=۶۴، میانگین سن=۷۱٫۶، SD=۵٫۷).
وضعیت شناختی هر شرکتکننده به صورت فردی با استفاده از ابزار ارزیابی و آموزش شناختی آنلاین CogniFit اندازهگیری شد.
تجزیه و تحلیل
به منظور کار با دادهها، تجزیه و تحلیل واریانس (ANOVA) با طراحی مختلط دوطرفه اعمال شد، با استفاده از گروه بهعنوان متغیر بینگروهی و زمان واکنش بهعنوان متغیر درونموضوعی. t استیودنت برای نمونههای مستقل اعمال شد، تا اختلافات بین شرکتکنندگان با بیخوابی و افراد سالم مقایسه شود. در نهایت، آزمون خیدو بهعنوان آزمون غیرپارامتری استفاده شد.
نتایج و نتیجهگیری
هر دو گروه از نظر سن، جنسیت، سالهای تحصیل، نمره افسردگی، وضعیت سلامتی جسمانی، مصرف قرصهای خوابآور و مهارتهای رایانهای مشابه یافت شدند. همچنین تفاوتی در مدت کل خواب نبود، اما تفاوتهای قابلتوجهی در کارایی خواب، بیداری و زمان لازم برای خوابیدن وجود داشت. در مورد وضعیت شناختی، تفاوتهای قابلتوجهی بین کاربران بیخواب و کاربران سالم در محدوده حافظه شناسایی شد [t(97)=2.77, p<.007]، در ادغام وظایف دو بعدی (بصری و معنایی) [t(97)=2.03, p<.049]، در زمان واکنش توجه دائمی [F(1, 392)=12.35, p<.0001]، در برآورد زمان [t(97)=2.42, p<.017]، و در کارکرد اجرایی [t(96)=2.02, p<.045].
نتایج نشان میدهد که بیخوابی مزمن در بزرگسالان سالمند با عملکرد شناختی ضعیفتر مرتبط است. در واقع، افراد سالمند سالم در تقریباً تمام جنبههای شناختی اندازهگیریشده عملکرد بهتری نسبت به افراد سالمند مبتلا به بیخوابی از خود نشان دادند. این تفاوت بهویژه در دامنه حافظه، در ادغام وظایف دوبعدی (بصری و معنایی)، در هدایت توجه به سمت هدف، در برآورد زمان و در عملکرد اجرایی (برنامهریزی) قابلتوجه بود.