آسیب مغزی ناشی از ضربه
هفت هفته پیش، دیوید دبلیو، 18 ساله، دچار تصادف خودرویی شد. در این تصادف، جمجمه دیوید به شدت به فرمان ضربه خورد. هنگام این ضربه، مغز او با جمجمه ای که از استخوان بسیار سخت و مقاوم ساخته شده است برخورد کرد. دیوید برای 2 تا 3 دقیقه بیهوش شد. معاینات بعدی نشان داد که جمجمه او شکسته نشده است. خوشبختانه هیچ خونریزی، تورم یا لخته خونی در یا اطراف مغز مشاهده نشد. بنابراین، اختلال در تامین اکسیژن به مغز و همچنین آسیب مغزی گسترده‌تر جلوگیری شد. برای هفت هفته‌ای، دیوید دردسر سر و همچنین مشکلات تمرکز قابل توجهی را تجربه کرده است. در مواقع نادری، بینایی او تار است. دیوید اغلب خواب‌آلود است.
این‌ها تنها چند مورد از نشانه‌هایی هستند که آسیب مغزی خفیف ناشی از ضربه را مشخص می‌کند. سایر نشانه‌ها ممکن است شامل سردرگمی، سرگیجه، ناتوانی در تحمل صدا و نور، تغییرات خلق‌وخو، خستگی، یا مشکلات تمرکز باشند. در موارد آسیب مغزی شدید ناشی از ضربه، نشانه‌ها مشابه ولی شدیدتر هستند. از دست دادن هوشیاری، اگر تجربه شود، ممکن است برای ساعت‌ها، روز‌ها یا مدت‌های نامحدود ادامه یابد. اگر تحت تأثیر قرار گیرد، سخن‌گویی ممکن است نامتجانس یا تار شود. سایر نشانه‌های آسیب مغزی شدید ناشی از ضربه ممکن است شامل رفتار غیرمعمولی و تحریک‌پذیری، استفراغ مکرر، اتساع مردمک‌ها، ضعف یا بی‌حسی در اندام‌های پایینی و کنترل ضعیف مثانه یا روده باشند. عوارضی ممکن است رخ دهند که با طیف وسیعی از نشانه‌ها مرتبط هستند مانند اختلال شناختی، ناتوانی ارتباطی، تشنج‌ها، آسیب اعصاب چهره، عفونت‌ها و همچنین مشکلات عاطفی و رفتاری.
این نشانه‌ها، کم یا زیاد، خفیف یا شدید، نتیجه آسیب وارد شده به مغز است. آن‌ها به این دلیل رخ می‌دهند که ضربه یا تکان به مغز، آسیب سلولی موقت و در موارد شدیدتر، مته‌شدگی، خونریزی داخلی، مرگ نورونی و/یا از دست دادن بافت را به دنبال داشته است. آسیب‌ها و نشانه‌های مرتبط با آن‌ها از یکدیگر متفاوت هستند. آسیب می‌تواند از سبک تا شدید باشد و می‌تواند در هر بخش از مغز رخ دهد. ضربه‌ها و تکان‌های وارد بر مغز بیشتر اوقات غیرمنتظره هستند و ناشی از تجربه‌ای خشن مانند تصادفات خودروایی، سقوط‌ها، ورزش و جنگ هستند. برای تعیین درجه شدت، پزشکان اطلاعات در مورد شرایط آسیب را جمع‌آوری می‌کنند و از سطح هوشیاری که توسط مقیاس کما گلاسکو اندازه‌گیری می‌شود استفاده می‌کنند. این مقیاس موارد را به خفیف، متوسط و شدید طبقه‌بندی می‌کند. در موارد خفیف، ارتجاج وجود دارد اما بهبودی عصبی کامل است. بیشتر بیماران خفیف مشکلات حافظه و تمرکز را تجربه می‌کنند. در موارد متوسط، بیمار فول‌الرقبه‌ای است و در موارد شدید، در حالت کما، ناتوان از پیروی از دستورات و باز کردن چشم‌ها. نوزادانی که دچار ضربه یا تکان سر شده‌اند همیشه باید به پزشک مراجعه کنند زیرا نمی‌توانند نشانه‌های خود را بیان کنند.
استراحت تنها درمان برای خود آسیب مغزی است. با این حال، مراقبت خاص و داروهایی ممکن است برای محدود کردن آسیب ثانویه (مایع اضافی، کاهش اکسیژن‌رسانی خون، تشنج و موارد دیگر) وارد شده به مغز ضروری باشند، به‌ویژه در موارد شدیدتر. افرادی که بیشترین خطر را برای آسیب مغزی ناشی از ضربه دارند، بسیار جوانان، از تولد تا 4 سال، نوجوانان بزرگتر و سالمندان، 65 سال و بالاتر هستند.
بیش از یک و نیم میلیون نفر هر سال دچار آسیب مغزی ناشی از ضربه می‌شوند. در میان آن‌ها، 800,000 نفر نیاز به مراقبت فوری سرپایی دارند و 270,000 نفر بستری می‌شوند. هر سال حدود 52,000 مرگ و 80,000 ناتوانی عصبی شدید دائمی ناشی از آسیب مغزی شدید ناشی از ضربه رخ می‌دهد.
در غیاب درمان برای آسیب مغزی ناشی از ضربه، بهترین راه عمل پیشگیری است. ایجاد محیط‌های محفوظ‌تر برای نوزادان و بزرگسالان مسن و آموزش نوجوانان برای رفتار محفوظ‌تر ضروری است. باید تفکر دقیقی به گرفتن و ثابت کردن نوزاد به‌طور محفوظ (بدون تکان‌دادن)، استفاده از کمربند ایمنی، کلاه ایمنی، نگهداری از اسلحه‌های آتشین و گلوله‌ها، تأثیر الکل، نصب دستگیره‌های دستی و تشک‌های بدون لغزش، و موانع پله برای کودکان کوچک داده شود.
بازتوانی اغلب ضروری است، به‌ویژه در مورد آسیب مغزی قابل توجه. تیم بازتوانی ممکن است شامل پزشکان و/یا پرستاران در روانشناسی عصبی، پزشکی بازتوانی، گفتار و زبان، درمان شغلی، روانپزشکی، کارگری اجتماعی و تفریح باشد. تحقیقات گسترده نشان می‌دهد که آموزش شناختی (یا تدریب مغز) برای بازتوانی عملکرد شناختی آسیب‌دیده توسط آسیب مغزی ناشی از ضربه مهم است. هنگامی که آسیب شناختی پراکنده است (وارد شده به مناطق گسترده در مغز)، برنامه‌های تدریب مغز چند‌حوزه‌ای که طیف وسیعی از توابع شناختی را تدریس می‌دهند، نشان داده می‌شوند.
ایالات متحدۀ آمریکا