مغز ما همیشه فعال است، همیشه گوش می‌دهد، همیشه یاد می‌گیرد و از هر فرمان ما اطاعت می‌کند. ذهن ما است که تمام مشکلات ما را حل می‌کند، به تمام احساسات و خواسته‌های ما توجه می‌کند و شادی‌ها و غم‌های ما را به یاد می‌آورد. مغز ما بهترین دوست ما است.با این حال، شرایط محیطی معینی مانند استرس، افسردگی، داروها و سوء مصرف مواد؛ بیماری‌های عصبی مانند اختلالات یادگیری، تصلب متعدد و آلزایمر؛ و همچنین فرآیندهای توسعه‌ای مانند پیری، می‌تواند بر توانایی مغز در توجه، استدلال، یادگیری و یادآوری تأثیر بگذارد.با وجود پیشرفت‌های تکنولوژیکی و افزایش سطح تحصیلی، مشاهده می‌شود که در تمام سنین، تخریب شناختی افزایش می‌یابد که می‌تواند منجر به مشکلات عصبی، سوء مصرف داروها، افسردگی و کمبود فعالیت بدنی شود. ضعف شناختی بر عملکرد کارهای روزمره، بهره‌وری در مدرسه و محل کار تأثیر می‌گذارد.محققان سعی می‌کنند عملکردهای شناختی را با اعمال تکنیک‌های غنی‌سازی برای بهبود یادگیری حفظ کنند. برای انجام این کار، آنها به مجموعه‌ای گسترده از شواهد علمی تکیه می‌کنند که نشان‌دهنده پلاستیسیته مغز در سطح نورونی و شناختی است. یکی از اشکال غنی‌سازی تمرین مغز یا همان‌طور که گاهی نامیده می‌شود، تمرین مغز است.تمرین مغز تشکیل سیستماتیک ذخیره شناختی است و هدف آن حفاظت، بهبود یا توسعه توانایی‌های شناختی مانند حافظه، کنترل اجرایی یا هماهنگی است. تقریباً همان‌طور که ما از تمرین بدنی برای توسعه قدرت عضلانی یا انعطاف‌پذیری استفاده می‌کنیم.

ادبیات مربوط به تمرین شناختی توصیه می‌کند که برای اینکه تمرین شناختی موثرتر باشد، باید بر مبنای نظری علمی محکم استوار باشد. فرآیندهای تمرین‌شده باید به‌طور محکم در نظریه علمی توسعه شناختی انسان در طول دوران زندگی ریشه‌دار باشند. به‌عنوان مثال، برنامه تمرین مغز برای سالمندان باید نظریه سرعت پردازش را در نظر بگیرد که کندی عمومی درک و پردازش را با پیشرفت سن تصریح می‌کند و نظریه کنترل اجرایی را که ادعا می‌کند کاهش توانایی‌های سیال مانند توجه، مهار، تبدیل کار و حافظه کاری.

الزام دوم که محققان تصریح می‌کنند این است که برنامه تمرین شناختی باید از یک رویکرد شخصی‌شده به یادگیری به شکل سیستم آموزشی سازگار با عملکرد فردی استفاده کند. مطالعاتی که از چنین سیستم تمرینی استفاده کردند نشان می‌دهند که وقتی یک مکانیسم بازخورد سازگار در تمرین کار می‌کند، عملکرد شناختی می‌تواند به‌طور قابل‌توجهی بهبود یابد. تحقیقات نشان می‌دهد که برای بهبود عملکرد و بیشینه‌سازی یادگیری ناشی از تمرین، بازخورد برای فرد تمرین‌کننده باید به‌موقع، به‌آسانی قابل‌فهم و قابل اعمال بر عملکرد جاری در کار دست باشد.

یک هدف مهم تمرین شناختی اجازه دادن به سهولت بیشتر در انجام کارهای دنیای واقعی مانند رانندگی، تنظیم امور مالی، مدیریت مصرف دارو و حفظ تعاملات اجتماعی است. چون تعداد زیادی از فرآیندهای شناختی هنگام انجام کارهای دنیای واقعی با هم کار می‌کنند، محققان یک الزام سوم را مطرح کرده‌اند، یعنی طراحی مداخلات تمرین شناختی چند‌حوزه‌ای که چندین فرآیند شناختی را یکپارچه کنند و به یک فرآیند واحد (مثلاً حافظه یا سرعت پردازش) محدود نشوند.

برنامه تمرین مغز CogniFit طیف گسترده‌ای از مزایا را ارائه می‌دهد مانند بهبود حافظه، توجه و سرعت پردازش. این برنامه سرعت خواندن و درک مطالب خوانده‌شده را در افراد با اختلالات خواندن بهبود بخشید و راه‌رفتن و تحرک را در سالمندان بهتر کرد.

علم تمرین مغز یک سفر هیجان‌انگیز به کشف و بحث شدید است. ما با استفاده از فناوری پیشرفته‌تر و دانش بین‌رشته‌ای در حال رشد، بهترین شرایط و موقعیت‌های برای حفاظت درازمدت سلامت مغز خود را بررسی می‌کنیم. در این سفر، ما فعالیت مغز مرتبط با تمرین را در سطح سلولی و فرا سلولی مشاهده می‌کنیم. ما نورولوژنز (ایجاد سلول‌های مغزی جدید) را پس از تمرین شناختی بررسی می‌کنیم. ما مشاهده می‌کنیم که مکانیسم‌های نورونی جبران‌کننده (مناطق سالم در مغز یاد می‌گیرند که عملکردهای پشتیبانی‌شده توسط مناطق مغزی آسیب‌دیده را انجام دهند) پس از تمرین مغز توسعه می‌یابند و این دانش گسترش خواهد یافت. امروزه می‌دانیم که تمرین شناختی مساعد برای سطوح بالاتر ذخیره شناختی است، دانش و تجربه انباشته‌شده‌ی یک مغز فعال، و یک عامل حفاظتی قدرتمند در برابر تخریب شناختی. در آینده، ما این دانش را گسترش خواهیم داد و مناطق مغزی و شرایط عصبی خاص‌تری را هدف‌گذاری خواهیم کرد.

اما تحقیقات آینده در زمینه تمرین مغز به سؤالات دیگری خواهند پرداخت که برای بشریت مهم است. آنها می‌پرسند که آیا مغز انسانی می‌تواند تنها برای حفظ و ارتقای عملکرد شناختی بلکه برای تاب‌آوری عاطفی و اجتماعی آموزش داده شود. آنها می‌پرسند آیا مغز می‌تواند برای تفکیک بین خوب و بد، صلح و خشونت؛ عدالت و بی‌عدالتی آموزش داده شود. آنها می‌پرسند آیا مغز می‌تواند برای دوست داشتن یا نپسندیدن، موافقت یا مخالفت آموزش داده شود. بحث‌های در آموزش، فلسفه و اخلاق رونق خواهد یافت زیرا تمرین مغز وارد نظام مدرسه خواهد شد و نه تنها بر بهینه‌سازی سلامت ذهنی و فکری، بلکه بر جذب و فرهنگ‌سازی ارزش‌های اخلاقی و اجتماعی هدف‌گذاری خواهد کرد.