دمانس چیست؟ اصطلاح دمانس، همانطور که در زمینه‌های تشخیصی به کار می‌رود، به کاهش و از دست رفتن عملکرد شناختی اشاره دارد (برای مثال، حافظه کوتاه‌مدت و بلندمدت، توجه، عملکرد اجرایی و استدلال) که ممکن است همراه با طیف گسترده و پیچیده‌ای از بیماری‌های تخریب‌کننده اعصاب مانند بیماری آلزایمر، بیماری‌های لیوی بادی، بیماری‌های تخریب میلین یا شرایطی مانند الکلیسم و HIV (ایدز) باشد. این تفاوت دارد با اثرات درمان‌هایی مانند شیمی‌درمانی بر روی مغز.

دمانس بهتر با توجه به شدت پیامدهای آن درک می‌شود که می‌تواند به گونه‌ای در زندگی روزمره تداخل ایجاد کند که بسته به شرایط، ممکن است از مرحله خفیف به مرحله متوسط و از مرحله متوسط به مرحله شدید پیش رود. سازمان بهداشت جهانی (WHO) یک تقسیم‌بندی عملکردی دمانس را به آن سه مرحله یا سطح شدت برای استفاده توسط متخصصان تشخیص اعصاب ارائه می‌دهد. برای تعیین سطح شدت در دمانس، متخصصان تشخیص اعصاب از ارزیابی‌های شناختی اعصابی، مقیاس‌ها استفاده می‌کنند و بیماران و بستگان آنها را مصاحبه می‌کنند. سه سطح شدت و علائم آنها در زیر شرح داده شده است.

سطح اول - دمانس خفیف: فرد قادر است فعالیت‌های روزمره آشنا و تمرین‌شده را انجام دهد و به طور مستقل زندگی می‌کند. با این حال، دشواری‌های شناختی آشکار است، به‌ویژه هنگام برخورد با نیازهای اخیر، برای مثال، در توجه به و به خاطر سپردن اینکه اموال اخیراً کجا قرار گرفته‌اند، زمان و مکان قرارملاقات‌های اجتماعی جدید چه هستند یا اینکه اطلاعات اخیر چه بوده است.

سطح دوم - دمانس متوسط: فراموشی تا حد شدیدی افزایش یافته است که فرد توانایی زندگی مستقل را از دست داده است. تنها آشناترین و خودکارترین روال‌ها باقی‌مانده است. اطلاعات جدید برای کوتاه‌ترین بازه زمانی، گاهی اوقات چند ثانیه، به خاطر سپرده می‌شود. فرد نمی‌تواند اطلاعات در مورد هویت خود، محل سکونت، فعالیت‌های انجام‌شده و نام‌های اعضای خانواده را به خاطر بیاورد.

سطح سوم - دمانس شدید: فراموشی، هم لفظی و هم غیرلفظی، به قدری گسترده است که فرد نمی‌تواند هیچ اطلاعات جدیدی را به خاطر بیاورد. به جز ذرات کوچک باقی‌مانده، تمام اطلاعات قبلاً شناخته‌شده فراموش شده است. فرد حتی بستگان نزدیک را نیز تشخیص نمی‌دهد.

اینکه چرا برخی افراد آسیب‌شناسی اعصابی دمانس و پیامدهای تراژیک آن را تجربه می‌کنند در حالی که دیگران، با همان آسیب‌شناسی اعصابی، هیچ‌یک از پیامدهای تراژیک یا علائم را نشان نمی‌دهند بلکه به زندگی خودمختار و مستقل ادامه می‌دهند، یکی از رازآلودترین اسرار قرن بیست و یکم است.

ذخیره شناختی، دانشی که از طریق یادگیری مستمر فرد جمع‌آوری می‌شود، به نظر می‌رسد که نقش مهمی در مقابله با دمانس ایفا می‌کند. یادگیری مستمر جدید مغز را آموزش می‌دهد تا فعالیت عصبی خود را به‌منظور مقابله با چالش ناشی از وضعیت یادگیری جدید تغییر دهد. بنابراین، یادگیری مهارت جدید (رقصیدن، نقاشی، صحبت کردن به زبان جدید، نواختن ساز) یا تمرین توابع شناختی استفاده‌نشده، به‌عنوان مثال، از طریق تمرین شناختی ، مغز را توانایی انطباق‌پذیری می‌دهد که برای بازاندیشی و بازسازی مدارهای عصبی خود به مدارهای جدید هنگام مواجهه با چالش‌های ناشی از دمانس نیاز دارد.