بازی مغز "مسابقه سنگ‌ریزه": از چه چیزی تشکیل شده است؟

مسابقه سنگ‌ریزه یک بازی چالش‌برانگیز برای تمرین درک شنوایی، نام‌گذاری، تخمین و هماهنگی چشم‌دست است. هدف اصلی این بازی انتقال سنگ‌ریزه شما به خط پایان با گوش دادن به صدای شنیده‌شده در ابتدای دور، انتخاب توپی که دارای اولین حرف کلمه مرتبط با آن صدا است، و پرتاب آن به سوراخی برای کسب امتیاز است. بازی با پیشرفت کاربر چالش‌برانگیزتر می‌شود، صداها پیچیده‌تر و سوراخ‌ها سخت‌تر می‌شوند.

مسابقه سنگ‌ریزه بازی کامل برای تحریک ذهن و تقویت مهارت‌های شناختی است. این بازی برای تحریک مهارت‌های درک شنوایی ما طراحی شده است. برای تمام سنین مناسب است و طراحی آن برای همه جذاب است.

بازی‌های ذهنی مانند مسابقه سنگ‌ریزه CogniFit به ما اجازه می‌دهند تا نام‌گذاری و تحریک توانایی‌های شناختی را از طریق پلاستیسیتی عصبی تمرین کنیم.

چرا بازی‌هایی مانند "مسابقه سنگ‌ریزه" بسیار محبوب هستند؟ - تاریخچه

سنگ‌ریزه‌ها از تمدن‌های باستانی مانند روم و مصر وجود داشته‌اند، جایی که مردم با آنها بازی می‌کردند. گلوله‌های سنگی کوچک کشف شده‌اند که به سال ۲۵۰۰ قبل از میلاد برمی‌گردند و ادبیات رومی از بچه‌ها بازی کردن با گردو یاد می‌کند. هیچ‌کس واقعاً نمی‌داند سنگ‌ریزه‌ها از کجا سرچشمه می‌گیرند، و احتمال زیادی دارد که از بازی‌کردن کودکان با سنگ‌های پولیش‌شده رود یا گردو توسعه یافته باشند.

به‌خاطر ریشه‌های باستانی، CogniFit تصمیم گرفت تا سرگرمی سنگ‌ریزه را با بازی‌های معمول‌الشکل کاراوان دوباره ایجاد کند که مهارت‌های شناختی مختلفی را تمرین می‌کنند. به همین دلیل مسابقه سنگ‌ریزه با هدف تمرین درک شنوایی، تخمین، نام‌گذاری و هماهنگی چشم‌دست توسعه یافت.

بازی ذهنی "مسابقه سنگ‌ریزه" چگونه مهارت‌های شناختی من را بهبود می‌بخشد؟

بازی مکرر و تمرین مداوم بازی‌هایی مانند مسابقه سنگ‌ریزه CogniFit الگوی فعال‌سازی عصبی خاصی را تحریک می‌کند که به مدارهای عصبی کمک می‌کند تا بازسازی شوند و توانایی‌های شناختی ضعیف‌شده یا آسیب‌دیده را بازیابی کنند. تحریک مداوم مهارت‌های ما می‌تواند به ایجاد سیناپس‌های جدید کمک کند و به مدارهای عصبی کمک کند تا بازسازی شوند و کارکردهای شناختی را بهبود دهند. بازی مسابقه سنگ‌ریزه به دنبال تحریک مهارت‌هایی مرتبط با تخمین و هماهنگی چشم‌دست است.

چه اتفاقی می‌افتد وقتی که تمرین توانایی‌های شناختی خود را متوقف کنم؟

مغز ما تمایل دارد منابع را با حذف اتصالات استفاده‌نشده صرفه‌جویی کند. اگر یک توانایی شناختی به‌طور معمول استفاده نشود، مغز منابع را برای آن الگوی فعال‌سازی نورونی فراهم نمی‌کند، بنابراین رفتہ‌رفتہ ضعیف‌تر می‌شود. اگر ما آن تابع شناختی را تمرین نکنیم، در فعالیت‌های روزمره‌مان کمتر کارآمد می‌شویم.