نام اصلی: تأثیر تمرینات شناختی بر راه‌رفتن در سالمندان بی‌تحرک.

نویسندگان: جو ورگیس۱، ژانت مهانی۱،۲، آن اف. امبروز۳، کویلینگ وانگ۴ و روئی هولتزر۱،۲.

• ۱. دپارتمان نورولوژی، کالج پزشکی آلبرت اینشتین، دانشگاه یشیوا، برانکس، نیویورک.
• ۲. مدرسه روانشناسی فرکاف، دانشگاه یشیوا، برانکس، نیویورک.
• ۳. دپارتمان پزشکی توانبخشی، مرکز پزشکی مونت سینای، نیویورک.
• ۴. دپارتمان اپیدمیولوژی و بهداشت جمعیت، کالج پزشکی آلبرت اینشتین، دانشگاه یشیوا، برانکس، نیویورک.

مجله: مجله ژئرانتولوژی: علوم پزشکی (۲۰۱۰) ۶۵A(۱۲): ۱۳۳۸-۱۳۴۳.

ارجاعات به این مقاله (سبک APA):

• ورگیس، ج.، مهانی، ج.، امبروز، AF.، وانگ، ک.، و هولتزر، ر. (۲۰۱۰). تأثیر تمرینات شناختی بر راه‌رفتن در سالمندان بی‌تحرک. J Gerontol A Biol Sci Med Sci.، ۶۵(۱۲)، صفحات ۱۳۳۸-۴۳.

نتیجه‌گیری

تمرینات شناختی کاگنی‌فیت توانسته است حرکتی‌پذیری را در سالمندان بی‌تحرک از طریق مداخله ۸ هفته‌ای، ۳ روز غیرمتوالی در هفته، با دو جلسه تمرین در هر روز بهبود بخشد. حرکتی‌پذیری در حین راه‌رفتن (تغییر: ۸/۲ ± ۱۱/۴-۱/۳ ± ۶/۸ سانتی‌متر بر ثانیه، p =. ۱۰) و در حین راه‌رفتن همزمان با صحبت کردن (تغییر: ۱۹/۹ ± ۱۴/۹-۲/۵ ± ۲۰/۱ سانتی‌متر بر ثانیه، p =. ۰۵) در مقایسه با گروه کنترل.

خلاصه مطالعه

مشکلات حرکتی با سن افزایش می‌یابد و کیفیت زندگی افراد را تحت تأثیر منفی قرار می‌دهد. برخی از مهارت‌های شناختی مانند توجه و توابع اجرایی بسیار مهم در تنظیم حرکتی‌پذیری هستند. در واقع، عدم عملکرد صحیح این مهارت‌های شناختی با راه‌رفتن کند و سقوط در سالمندان ارتباط نزدیکی داشته است. به همین دلیل پیشنهاد می‌شود که تمرینات شناختی می‌تواند سرعت راه‌رفتن را بهبود ببخشد و خطر سقوط را در سالمندان کاهش دهد.

یک طرح کنترل تصادفی کور بر ۲۴ سالمند بی‌تحرک اعمال شد. هیچ کدام از این افراد بیش از یک بار در هفته ورزش نمی‌کردند و با سرعت کمتر از یک متر بر ثانیه (۱m/s>) راه می‌رفتند. آن‌ها به طور تصادفی به گروه «لیست انتظار» یا گروه برنامه تمرینات شناختی کاگنی‌فیت هشت هفته‌ای اختصاص داده شدند. نتایج به سرعت در راه‌رفتن عادی و در شرایط «راه‌رفتن و صحبت کردن به‌طور همزمان» تقسیم شدند. نسبت افرادی که در هر گروه بهبود یافته بودند نیز مقایسه شد. این بهبود باید از تغییر سرعت بیشتر یا مساوی چهار سانتی‌متر بر ثانیه (≥۴cm/s) تشکیل شود.

نتایج نشان داد که تمرینات شناختی با کاگنی‌فیت حرکتی‌پذیری را در سالمندان بی‌تحرک بهبود می‌بخشد. این اطلاعات سودمندی ابزار کاگنی‌فیت را برای تقویت و تحریک توانایی‌های شناختی مرتبط با راه‌رفتن نشان می‌دهد.

زمینه

مشکلات حرکتی در طول پیری افزایش می‌یابد. افرادی که این مشکلات را دارند تمایل دارند برای مدت کوتاه‌تری با جامعه در ارتباط باشند، کیفیت زندگی پایین‌تری داشته باشند و میزان بیماری و مرگ‌ومیر بالاتری داشته باشند. شواهد علمی فراوانی درباره فوایدی ورزش بدنی، مانند راه‌رفتن، برای پیشگیری از مشکلات حرکتی وجود دارد. با وجود این، نیمی از سالمندان تمایل دارند در سه تا شش ماه اول از برنامه‌های ورزش بدنی کنارکشی کنند. این موضوع نیاز به بررسی سایر روش‌ها برای بهبود حرکتی‌پذیری این جمعیت را توضیح می‌دهد.

رفتار انسان، مانند راه رفتن (حرکت راه رفتن)، توسط مجموعه‌ای از توانایی‌های شناختی تنظیم می‌شود، مانند توجه و عملکردهای اجرایی. اینها به ما اجازه می‌دهند تا خود را با شرایط تغییر‌کننده سازگار کنیم، نتایج را پیش‌بینی کنیم و منابع لازم برای انجام بیش از یک فعالیت در آن‌وقت را فراهم کنیم. همه اینها برای راه‌رفتن صحیح ضروری است. در واقع، مشکلات توجه و در عملکردهای اجرایی با سقوط‌ها و راه‌رفتن آهسته مرتبط هستند.

برخی از مطالعات نشان داده‌اند که درمان دارویی برای این توانایی‌های شناختی تأثیر مثبتی بر راه‌رفتن دارد. از طرف دیگر، ثابت شده است که برنامه‌های تمرین شناختی می‌توانند هم توجه و هم عملکردهای اجرایی را بهبود بخشند. با وجود این، تأثیر تمرین شناختی بر راه‌رفتن مورد مطالعه قرار نگرفته است، که می‌تواند مکمل خوبی برای جلوگیری از مشکلات حرکتی باشد.

CogniFit یک ابزار آنلاین برای ارزیابی و تمرین شناختی است که اعتبار خود را برای اندازه‌گیری و تحریک توانایی‌های شناختی مختلف، مانند توجه و عملکردهای اجرایی، ثابت کرده است. سادگی طراحی به معنی آن است که CogniFit می‌تواند توسط جوان و پیر یکسان استفاده شود. به همین دلایل، این ابزار ایده‌آل برای انجام این مطالعه است.

بنابراین، هدف این مطالعه کشف این است که چگونه تمرین شناختی کامپیوتری CogniFit می‌تواند بر سرعت راه‌رفتن عادی و توانایی راه‌رفتن و صحبت‌کردن در آن‌وقت تأثیر بگذارد.

روش‌شناسی

استخدام و طراحی

برای انجام مطالعه، یک طرح کنترل کور تصادفی انتخاب شد که به دو گروه تقسیم شد: گروه تجربی "تمرین شناختی" و گروه کنترل "فهرست انتظار".

در ابتدا نامه‌هایی برای افراد 70 ساله و بالاتر فرستاده شد که هدف مطالعه را توضیح می‌داد. پس از آن، شرکت‌کنندگان احتمالی از طریق تلفن تماس گرفته شدند. پس از دریافت رضایت شفاهی، یک مصاحبه کوچک انجام شد تا مشخص شود که آیا آن‌ها معیارهای ورود به مطالعه را برآورده می‌کنند. 45 نفری که معیارهای مطالعه را داشتند برای تست دقیق‌تر به مرکز تحقیق دعوت شدند.

تست‌های حضوری شامل ارزیابی شناختی با MMSE (آزمون حالت ذهنی کوتاه) و ارزیابی راه‌رفتن بود. در این فرآیند، 21 شرکت‌کننده برای عدم برآورده کردن معیارهای ورود حذف شدند:

• 70 سال یا بالاتر بودن.
• دسترسی و تعهد به تکمیل مطالعه.
• بی‌تحرک بودن (ورزش یک‌بار در هفته یا کمتر).
• راه‌رفتن آهسته (کمتر از 1.0 متر بر ثانیه).
• عدم وجود زوال‌عقل (بدون تشخیص بالینی زوال‌عقل، با امتیاز ≥5 در غربالگری تلفنی و امتیاز ≥25 در MMSE).
• توانایی حرکت مستقل (راه‌رفتن).
• بستری نشدن در سه ماه گذشته برای بیماری شدید، جراحی، و بدون سابقه بیماری شدید عصبی یا روانی.
• عدم شرکت در مطالعات دیگری.

24 نفری که این معیارها را برآورده می‌کردند به‌طور مساوی به دو گروه تقسیم شدند به‌صورت تصادفی. همه آن‌ها رضایت کتبی دادند. علاوه‌بر این، آن‌ها هیچ کمک مالی دریافت نکردند اما حمل‌ونقل برای حضور در تمام جلسات فراهم شد.

گروه تجربی یا تمرین شناختی

در گروه تجربی، اولین جلسه تمرینی شامل توضیح اصول استفاده از کامپیوتر برای شرکت‌کنندگان بود، زیرا تنها 2 نفر از 12 نفر به‌طور منظم از کامپیوتر استفاده می‌کردند. ارزیابی اولیه CogniFit، که حدود 45 دقیقه طول می‌کشد، آغاز شد. این ارزیابی به ابزار اجازه می‌دهد تا سختی تکالیف را بر اساس نقاط ضعیف یا قوی آن‌ها تنظیم کند. جلسات تمرین کامپیوتری شامل دو چرخه تمرینی CogniFit بود. هر چرخه تمرینی 15-20 دقیقه طول کشید و از سه تکلیف تشکیل شد. آن‌ها برای 45-60 دقیقه سه بار در هفته برای 8 هفته (در کل 72 جلسه) تمرین شناختی انجام دادند و حداقل یک روز استراحت بین هر جلسه وجود داشت. شرکت‌کنندگان در 99.2٪ از جلسات حضور یافتند.

گروه کنترل یا فهرست انتظار

شرکت‌کنندگان در گروه کنترل به آن‌ها گفته شد که در فهرست انتظار برای یک مطالعه آتی قرار دارند، آن‌ها از وجود گروه آزمایشی بی‌خبر بودند. آن‌ها در یک جلسه آموزش بهداشتی اولیه شرکت کردند که منافع ورزش بدنی را برجسته می‌کرد. برای حفظ علاقه و تعهد به آزمایش، آن‌ها با تماس تلفنی تماس گرفته شدند و از آن‌ها پرسیده شد که آیا ورزش می‌کنند، اگرچه آن‌ها هیچ درمانی از خانه دریافت نکردند.

متغیرهای اندازه‌گیری‌شده:

فردی که ارزیابی‌های قبلی را انجام داد و پس از هشت هفته مداخله شناختی نمی‌دانست که هر شرکت‌کننده به کدام گروه تعلق دارد. سرعت راه‌رفتن او با استفاده از یک دروازه رایانه‌ای (GAITRite) اندازه‌گیری شد. از تمام شرکت‌کنندگان خواسته شد تا در کفش‌های راحت و در یک راهروی آرام و روشن راه بروند.

متغیرهای دیگر:

• در پایان مداخله هشت هفته‌ای، MMSE دوباره اعمال شد.
• در گروه آزمایشی، سرعت پردازش نیز اندازه‌گیری شد تا اثر یادگیری و انتقال فرآیندهای شناختی تمرین‌شده اندازه‌گیری شود.
• گزارش‌های خودسرانه شرکت‌کنندگان در مورد حضور بیماری‌های مرتبط برای محاسبه میزان مرضی استفاده شد.
• در نهایت، از تمام شرکت‌کنندگان یک پرسش‌نامه فعالیت بدنی خواسته شد تا میزان زمانی را که آن‌ها در طول هفته گذشته صرف ورزش متوسط کردند، کمّی کنند.

تجزیه و تحلیل:

• تمام تحلیل‌ها با استفاده از نرم‌افزار SAS 9.1 انجام شد.
• برای مقایسه ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و سایر اطلاعات پایه‌ای بین دو گروه و درون هر گروه، از آمار توصیفی استفاده شد.
• تفاوت‌های میانگین سرعت راه‌رفتن قبل و بعد از درمان، هم در راه‌رفتن طبیعی و هم در راه‌رفتن همزمان با صحبت، با استفاده از مدل‌های خطی مختلط آزمایش شد.
• از مدل خطی مختلط نیز برای مقایسه تغییرات در سرعت پردازش گروه آزمایشی پس از مداخله استفاده شد.
• تمام مدل‌ها برای سن و جنسیت تعدیل شدند.

نتایج و نتیجه‌گیری

نتایج مطالعه نشان داد که سرعت راه‌رفتن شرکت‌کنندگان گروه آزمایشی (با آموزش شناختی) در هر دو شرایط (راه‌رفتن طبیعی و راه‌رفتن همزمان با صحبت) پس از مداخله بیشتر از ارزیابی اولیه بود. علاوه بر این، سرعت راه‌رفتن در شرکت‌کنندگان گروه آزمایشی بیشتر از گروه کنترل بود.

بنابراین، می‌توانیم تأیید کنیم که آموزش شناختی CogniFit می‌تواند تحرک را در سالمندان کم‌تحرک بهبود بخشد. این یک درب مداخله‌ای بسیار مهم را باز می‌کند تا مشکلات تحرک در سالمندان کاهش یابد. این نوع مداخله می‌تواند کمک کند مشکلات تحرک را پیشگیری کند و از بدتر شدن کیفیت زندگی سالمندانی که نمی‌توانند برنامه‌های پیشگیری را از طریق ورزش جسمانی انجام دهند، جلوگیری کند.